Wermacht

http://www.bzura39.republika.pl

Dowódcy Grupy Armii Południe

 

Karl Rudolf Gerd von Rundstedt (1875 –1953) – niemiecki wojskowy, feldmarszałek.
 
Karl Rudolf Gerd von RundstedtDo armii niemieckiej wstąpił w roku 1893, a w roku 1902 dostał się do elitarnej Akademii Wojskowej. Brał udział jako oficer w I wojnie światowej w sztabie generalnym na froncie wschodnim i zachodnim we Francji. Wojnę zakończył jako major i dowódca sztabu w dywizji. W okresie międzywojennym w roku 1927 otrzymał stopień generała majora, w marcu 1929 generała porucznika, natomiast w roku 1932 roku został mianowany dowódcą 3 Dywizji Piechoty. W październiku 1938 roku uczestniczy w zajmowaniu przez Niemców Sudetów.W listopadzie 1938 roku odszedł w stan spoczynku, ale w sierpniu 1939 roku powrócił do służby.
 
W czasie kampanii wrześniowej dowodził Grupą Armii "Południe". W kampanii francuskiej Rundstedt był dowódcą Grupy Armii "A", która która w maju 1940 roku odegrała istotną rolę w przełamaniu linii alianckiej obrony. 19 lipca 1940 został awansowany do stopnia feldmarszałka. W tym okresie był zaangażowany w planowanie Operacji "Lew morski", mając dowodzić wojskami lądowymi. Gdy zrezygnowano z jej realizacji, przejął dowodzenie całością wojsk okupacyjnych i zarządzał budową umocnień nadmorskich w Holandii, Belgii i Francji. Po wybuchu wojny ze ZSRR w 1941 roku dowodził Grupą Armii "Południe" w sile 52 dywizji piechoty i 5 dywizji pancernych. Początkowo jego armia wolno posuwała się do przodu, później z większym sukcesami – zdobył Kijów i ruszył na Charków i Rostów nad Donem.
 
Von Rundstedt był przeciwny kontynuowaniu ofensywy w zimie, ale jego poglądy nie zostały wzięte pod uwagę. W listopadzie przeszedł zawał serca, ale nie wyraził zgody na leczenie w szpitalu chcąc dalej dowodzić uderzeniem na Rostów, do którego wojska niemieckie dotarły 21 listopada. Kontruderzenie rosyjskie odrzuciło armię Rundstedta do tyłu. Wbrew rozkazom Hitlera wycofał swoje wojska co wprawiło Führera we wściekłość. Odwołał Rundstedta i zastąpił go generałem Waltherem von Reichenau.
 
W marcu 1942 roku Rundstedt został wyznaczony do organizowanie obrony w zachodniej Europie (obszaru operacyjnego "Zachód"). Konflikt dowódczy z Erwinem Rommlem spowodował, że bezpośrednie dowodzenie wojskami pancernymi we Francji przejął Hitler (Rommel uważał iż siły pancerne muszą znajdować się blisko wybrzeży by szybko zareagować na ewentualny desant; Rundstedt z kolei twierdził iż pozbawi to wojska pancerne manewru i narazi na ostrzał okrętowy). W czerwcu 1944, von Rundstedt nalegał by zawrzeć porozumienie pokojowe z aliantami (miał nawet powiedzieć Keitlowi "zakończcie wojnę bando idiotów"), Hitler usunął go i na jego miejsce mianował gen. Gunthera von Kluge. 2 lipca 1944 roku ponownie przeszedł w stan spoczynku.
 
Po zamachu na Hitlera 20 lipca 1944 przewodniczył sądowi honorowemu badającemu sprawy oficerów podejrzanych o współudział w spisku. 9 września 1944 roku powrócił na stanowisko głównodowodzącego obszaru "Zachód" i (tylko formalnie) dowodził niemieckim kontruderzeniem w Ardenach (16 grudnia 1944 – Operacja "Herbstnebel" – "Jesienna mgła"). Jednak obarczony winą za niepowodzenia został ponownie, i ostatecznie zdymisjonowany w marcu 1945 roku. 1 maja 1945 roku został pojmany przez amerykańską 36 Dywizję Piechoty. Podczas przesłuchania doznał drugiego zawału.
 
Po wojnie był oskarżony o zbrodnie wojenne w Polsce, ZSRR i na Zachodzie, ale ze względu na zły stan zdrowia przed sądem nie stanął i w maju 1949 roku wyszedł na wolność. W Norymberdze zeznawał jako świadek. Mieszkał aż do śmierci w 1953 roku w Hanowerze.
 
General Johannes Albrecht von Blaskowitz urodzony 10 lipca 1883 w Peterswalde, Prusy Wschodnie, obecnie w Cierznie, Polska, zmarł 5 lutego 1948 w Norymberdze – niemiecki generał piechoty, w armii niemieckiej począwszy od 1900 do 1901 podchorąży w 1902 otrzymuje stopień podporucznika nastepnie  porucznika 1 stycznia 1910 roku. Awansowany do stopnia kapitana  17 lutego 1914. Jako  Oficer Reichswehry, brał udział w walkach I wojny światowej. W okresie międzywojennym w 1922 awansowany do stopnia majora a 6 kwietnia 1926 do stopnia podpułkownika. pułkownik - 1 paździrnika 1929,  Generalmajor odpowiednik polskiego gen. brygady od 1 października 1932.  Generał dywizji - 1933,Generał piechoty - 1936 od 1 października 1939  awansowany do stopnia generała armii,  Brał udział w inwazji na polskę.  
 
Dowódca wielu jednostek Wehrmachtu w czasie II wojny światowej. Podczas kampanii wrześniowej dowodził 8 Armią - po wojnie uznany winnym licznych zbrodni na ludności polskiej i jednym z odpowiedzialnych za zrujnowanie Warszawy. Blaskowitz, jako dowódca 8 Armii wraz z Güntherem von Kluge dowodzącym 4 Armią, był głównym odpowiedzialnym za zbrodnie Wehrmachtu w Wielkopolsce w okresie tzw. tymczasowego zarządu wojskowego w okresie od 1 września - 25 października 1939.W latach 1940-1944 dowódca 2 i 9 Armii niemieckiej oraz podczas operacji we Francji 1 Armią i Grupą Armii G. W 1945 dowodził Grupą Armii H w Holandii. Od 10 kwietnia 1945, jako dowódca "Twierdzy Holandia" (niem. Festung Holland), odmówił kapitulacji przed aliantami oczekując na wydanie rozkazu przez dowództwo niemieckie lub jego kapitulację. Po złożeniu broni przez podległe mu oddziały został skierowany do niewoli, którą spędził najpierw w Dachau, a następnie w obozie jenieckim w Allendorf.Po wojnie Blaskowitz przebywał w Norymberdze w areszcie śledczym, gdzie był przesłuchiwany w procesie Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu (niem. Oberkommando der Wehrmacht, OKW). Na początku 1948 został oskarżony o zbrodnie wojenne, jednakże na skutek samobójczej śmierci (rzucając się w dół w rotundzie Pałacu Sprawiedliwości w Norymberdze) w dniu 5 lutego 1948, w trakcie trwania procesu, ostatecznie nie został osądzony i skazany.
 
Walter von Reichenau (ur. 8 października 1884 w Karlsruhe, zm. 17 stycznia 1942 w Lipsku – hitlerowski generał, od 19 lipca 1940 feldmarszałek. Od 1903 służył w armii cesarskiej jako oficer pruskiej artylerii. W 1904 mianowany podporucznikiem.W 1911 skierowano go do Akademii Wojskowej. Po jej ukończeniu w 1913 awansowany na porucznika. Na początku I wojny światowej mianowany adiutan- tem  w 1. Regimencie  Artyleryjskim.  W  1914  został  kapitanem. W tym samym roku skierowany do Sztabu Generalnego 47. Rezerwowej Dywizji Piechoty, a następnie do sekcji Ia w 7. Szkolnej Dywizji Kawalerii. W okresie Republiki Weimarskiej stał na czele kancelarii Reichswehry jako oficer Sztabu Generalnego oddziałów granicznych na Pomorzu i Śląsku
 
W latach 1920-1925 pozostawał w służbie liniowej, a w latach 1926-1928 był oficerem w sztabie Gruppenkommando I. W 1924 awansowany do stopnia majora, a 1929 podpułkownika,  następnie mianowany szefem inspekcji oddziałów łączności. W 1931 przeniesiony do 1. Dywizji Piechoty w Królewcu, gdzie 1 lutego 1932 mianowany pułkownikiem i szefem sztabu tej dywizji Okręgu Wojskowego w Królewcu.Był dowódcą VII Okręgu Wojskowego. 10 stycznia 1935 został awansowany na generała lejtanta i mianowany dowódcą 7. Korpusu Armijnego w Monachium, rok później promowany na generała artylerii  Walther von Reichenau uczestniczył w niemieckiej agresji na Polskę we wrześniu 1939 roku jako dowódca 10. Armii. Jego zadanie polegało na jak najszybszym przełamaniu sił przez Armię "Łódź" i "Kraków" i dotarcie do Warszawy. Wraz z jego 10. Armią współdziałały oddziały Einsatzgruppe II, m.in. dokonujące zbrodni na ludności cywilnej, którymi dowodził dr. Schäfer. 1 października 1939 został mianowany Generaloberstem Od 1 grudnia 1941 Reichenau dowodził Grupą Armii "Süd" na froncie wschodnim jest następcą von Rundstedta).
 
Swoją bezwzględność okazał podczas masakry dokonanej we wrześniu 1941 w Kijowie. W 1942 był dowódcą 6. Armii Pancernej (poprzednik Paulusa). Podczas oblężenia Stalingradu przeciwstawiał się rozkazowi Hitlera i przerwał atak nad Donem, nakazując odwrót swoich oddziałów znad rzeki Mius. 15 stycznia 1942 Reichenau doznał pod Połtawą zawału serca. Dodatkowo podczas transportu na lotnisko we Lwowie był ciężko raniony. Zdołano go jednak odtransportować do Lipska i 17 stycznia 1942 zmarł Był pomysłodawcą wcielania w szeregi niemieckiej armii Białorusinów i Ukraińców. Walter von Reichenau ponosi współodpowiedzialność za zbrodnie wojenne na obszarze działań podległych mu wojsk na terytorium Polski i ZSRR